Michaił Afanasjew Bułhakow urodził się w 1891r. w Kijowie, zmarł w 1940r. W Moskwie na nerczycę. Po ukończeniu gimnazjum studiował medycynę na Uniwersytecie św. Włodzimierza w Kijowie. Podczas I wojny światowej pracował w szpitalach polowych na froncie, żona towarzyszyła mu jako siostra miłosierdzia. Po demobilizacji powrócił do Kijowa i otworzył prywatną praktykę. Doświadczywszy kilku zmian władzy, w 1919r. opuścił Kijów wraz z białą armią. Po walkach na Kaukazie porzucił służbę wojskową i zaczął pisać. W 1921r. zamieszkał w Moskwie, gdzie doświadczył życia w realiach komunistycznej rzeczywistości. Pisarz pracował jako Komisarz Oświaty, a także jako konferansjer, kronikarz i reporter; pisał felietony do gazet. Literackim debiutem Bułhakowa był autobiograficzny utwór pt. Notatki na mankietach (1920-1922). Następnie powstały : Diaboliada (1924), Biała gwardia (1924), Fatalne jaja (1925), Notatki młodego lekarza. Bułhakow był także autorem dramatów: Dni Turbinów ( 1926), Biegu (1928), Mieszkania Zojki ( 1925), Szkarłatnej wyspy (1928), napisał również Zmowę świętoszków (1929), Ostatnie dni (1934), Adama i Ewę (1931), Błogostan (1934), komedię Iwan Wasilewicz (1935) oraz sztukę o Stalinie Batum (1939). Dziełem jego życia stała się pośmiertnie wydana powieść Mistrz i Małgorzata, nad którą autor pracował od 1928r. aż do śmierci.
Dodano: Marzec 3, 2010
