Dramaturg, prozaik, felietonista, rysownik; ur. w Borzęcinie w 1930r. Debiutował na początku lat 50. jako twórczy reportażysta i felietonista. Od 1956r. publikował liczne opowiadania oraz dramaty, był także twórcą satyrycznych rysunków zamieszczanych w prasie, m.in. w „Przekroju”. W 1936r. wyjechał z Polski i mieszkał kolejno we Włoszech, Francji i Meksyku, w 1996r. wrócił do ojczyzny. Jest autorem około trzydziestu dramatów ( m.in. Policja, 1958; Męczeństwo Piotra Oheya, 1959; Indyk, 1960; Na pełnym morzu, 1961; Karol, 1961; Strip-tease, 1961; Zabawa, 1962; Śmierć porucznika, 1963; Tango, 1964; Vatzlav, 1968; Emigranci, 1974; Pieszo, 1980; Ambasador, 1981; Alfa, 1984; Kontrakt, 1986; Portret, 1987, Wdowy, 1992; Miłość na Krymie, 1993), powieści ( Maleńkie lato, 1956; Ucieczka na południe, 1961), opowiadania (m.in. Półpancerze praktyczne, 1953; Słoń, 1956; Wesele w Atomicach, 1959; Deszcz, 1962; Dwa listy, 1970; Donosy, 1983; Małe prozy, 1990), felietony ( Postępowiec, 1960; Małe listy, 1981), zbiory rysunków ( Polska w obrazach, 1957; Przez okulary Sławomira Mrożka, 1968; Rysunki, 1982, 1990). Parodia, paradoks, groteska i drwina z rzeczywistości to główne środki stylistyczne i gatunkowe za pomocą których artysta opisuje świat. Abstrakcyjny dowcip językowy stanowi protest przeciw zafałszowaniom oficjalnej mowy języka polskiego. W swoich utworach często podejmuje problem Polaka wobec Europy a także ukazuje krytyczny i sceptyczny stosunek wobec mitów i kanonów polskich- obraz wieszcza, inteligenta, bohatera romantycznego. Język bohaterów Mrożka, parodiujący mowę potoczną, styl propagandy, język polityki, ilustruje przekształcenia i deformacje komunikacji społeczeństwa podlegającego propagandzie. Charakterystyczną cechą współczesnych dramatów artysty jest połączenie groteski i paraboli. Mrożek tworzy specyficzne sytuacje, w których jednorodne, często papierowe postacie konsekwentnie realizują założenia obowiązującej ideologii czy zasady międzyludzkich kontaktów opartych na przemocy. W ten sposób ujawnia absurdalne i bezsensowne zasady i reguły obowiązujące w świecie bohaterów. Dramaturgia polskiego artysty często zaliczana jest do dzieł teatru
absurdu. Nie jest to do końca zgodne z prawdą, gdyż w przeciwieństwie do utworów Samuela Becketta czy Eugene’a Ionesco, nie ukazują absurdu egzystencji samej w sobie lecz odnoszą się do konkretnej, rodzimej rzeczywistości. Dla Mrożka najważniejsza jest Polska i Polacy, wszelkie zmiany zachodzące na scenie politycznej kraju, a co za tym idzie- byt rodaków i ich sposób na życie w nieustannie zmieniających się realiach.
Dodano: Marzec 3, 2010
