Król Edyp - Sofokles

Edyp – kiedy przybył do Teb, uwolnił miasto od siejącego spustoszenie Sfinksa. To mądry i dobry władca, którego kocha lud. Jednak po kilku latach szczęśliwego panowania na miasto spadają nieszczęścia. Edyp robi wszystko, aby odwrócić gniew bogów. Z gorliwością i uporem postanawia ścigać mordercę Lajosa, nie wiedząc, że wydaje wyrok na samego siebie. Broni się przed świadomością, że Tyrezjusz może mieć racje i, że to on jest głównym winowajcą. Wróżbita sieje w jego sercu wiele niepewności. Po rozmowie z Kreonem i zona Jokastą, Edyp nabiera pewności, że to on zabił swojego ojca, którym faktycznie był Lajos. Katastrofę dopełnia samobójcza śmierć Jokasty. Wina za swoje nieszczęścia obarcza Apollina, który jako bóg przepowiedni, nie wyjawił mu tajemnicy jego pochodzenia i dopuścił do tylu nieszczęść. Najbardziej martwi go los dzieci, które będą musiały znosić upokorzenia i obelgi.
Kreon – brat Jokasty, po śmierci Lajosa, objął rządy w Tebach. Król wysyła go do Delf, wyroczni Apollina, by dowiedzieć się, co zrobić aby uratować Teby. Kreon stamtąd przynosi informację o zbrodniarzu ukrywającym się w Tebach. Zarzuty Edypa jakoby miał spiskować przeciw niemu, bardzo go dotykają. Kreon stara się wytłumaczyć Edypowi, że jest zadowolony z życia jakie prowadzi, mówi, że: nigdy nie marzył, by królem być raczył, niźli królewskie mieć życie”. Według niego „nikt rozumny tego nie pragnie”. Radzi królowi, by nie rzucał niepewnych podejrzeń, nie godzi się bez żadnej przyczyny odpychać od siebie dobrego człowieka. Jego zdaniem tylko krewni mogą na Edypa patrzeć i słuchać go. Uważa, że Edyp nie powinien opuszczać miasta, zanim nie poznają słów wyroczni. Sprawia Edypowi wielką radość, kiedy każe przyprowadzić jego córki – Antygonę i Ismenę.
Jokasta – żona Lajosa, później Edypa. To kobieta, która porzuciła swojego syna w górach – jak twierdzi Sługa. Bała się spełnienia przepowiedni. Nie wierzy w to co mówi wróżbita Tyrezjasz. Drwi z jego słów. Wydaje się być bezwzględną kobietą. Jednak, gdy prawda wychodzi na jaw, nie potrafi sobie z tym poradzić. Popełnia samobójstwo: Biada nieszczęsnym, to jedno już słowo, rzeknę, a głos ten już będzie ostatnim.
Tyrezjasz – wieszcz, to on odkrywa przed Edypem prawdę. Jest skromny, pokorny, ale twardo obstaje przy swoim, bo jest świadom swej wiedzy.
Chór Teban – jest zatroskany o losy Teb, popiera pragnienie Edypa, aby dowiedzieć się prawdy o zbrodniarzy, z powodu, którego cierpią Teby.
Sługa Lajosa – nie chce powiedzieć prawdy. Jednak gdy Edyp zmusza do tego, opowiada jak Lajos i Jokasta kazali mu porzucić z przebitymi piętami niemowlę w górach, Użalił się nad dzieckiem i oddał je w opiekę pasterzy z Koryntu.
Posłaniec z Koryntu – przybywa, by potwierdzić prawdę o pochodzeniu Edypa. To on jest pasterzem, który zaniósł niemowlę na dwór króla Koryntu. Jest koronnym świadkiem na to, że Edyp jest synem Jokasty i Lajosa.
Biografia Sofoklesa
Sofokles (496-406 p.n.e) , grecki tragediopisarz, należący do najwybitniejszych twórców tragedii złotego wieku. Oprócz twórczości teatralnej podejmował się obowiązków publicznych, m.in. pełnił dwukrotnie funkcje stratega. Napisał ponad 200 sztuk, prawdopodobnie ok. 20 razy zwyciężył w pagonach tragediowych. Tylko niewielka część dorobku poety zachowała się do naszych czasów – siedem tragedii: Antygona, Król Edyp, Elektra, Ajas, Trachinki, Filoktet, Edyp w Kolonos oraz fragment dramatu satyrowego Tropiciele. Przełom, którego dokonał na polu tragedii Sofokles, polegała na „wyrwaniu bohaterów z tła epickiego i postawieniu ich na własnych nogach” (Tadeusz Sinko). Akcje koncentrował wokół osi wydarzeń, zmierzających nieuchronnie do katastrofy. Poprzedzał ją zwykle pozornym zwrotem akcji (perypetia), zapowiadającym szczęśliwe zakończenie, odwrócenie wyroków losu (Fatum). Ostatecznie jednak prowadził wydarzenia ku tragicznej katastrofie (ironia tragiczna), a Chór, komentujący wydarzenia, czynił często zbiorowym wyrazicielem poglądów poety. Jego twórczości wywarła silny wpływ na rozwój dramaturgii w czasach nowożytnych, kiedy wrócono do wzorców antycznych.