„Giaur” powstał pod wpływem podróży, jakie w latach 1809-1811 George Gordon Byron odbył po Europie. (W Grecji, Albanii i Konstantynopolu spędził dwa lata.) Drugi utwór, napisany zaraz po po cieszących się dużym zainteresowaniem „Wędrówkach Childe Harolda” (1812 r.), okazał się nie mniejszym sukcesem. „Giaur”, opublikowany w czerwcu 1813 r., do listopada był wznawiany aż siedmiokrotne.
Z korespondencji wiemy, że Mickiewicz czytał i miał zamiar przetłumaczyć „Giaura” już w 1822 roku (nie wiadomo, ile z tego zamysłu wtedy zrealizował). W 1832 roku pracę nad przekładem przerwała mu myśl o własnym dziele – „Dziadach” cz. III, które powstały w rekordowym czasie jako efekt poetyckiego natchnienia. Kończył zaś tłumaczenie z Byrona w 1833 roku, pisząc jednocześnie „Pana Tadeusza”. Wreszcie w 1834 roku w Paryżu utwór ukazał się drukiem wraz z przekładem „Korsarza”, dokonanym przez Antoniego Odyńca.
Wersja Mickiewicza nie jest wiernym odbiciem oryginału, gdyż jest to przekład swobodny. Poeta niektóre partie rozbudował, inne skrócił tak, że całość w wydaniu polskim liczy o 30 wersów mniej niż w angielskim. „Giaur” Mickiewicza charakteryzuje się też większą epickością i mniejszą gwałtownością opisu niż oryginalny, ze względu na zastosowanie innego, przystosowanego do wymogów polskiego języka metrum.