1. Miłość Elżbiety i Zenona – motyw przewodni, wokół którego została zbudowana cała fabuła. Elżbieta była dla Zenona uosobieniem idealnego uczucia, bardzo uduchowionego, które dalekie było od popędów. Pomimo wielu „przygód” Ziembiewicza młoda Biecka pozostawała mu wierna i trwała przy jego boku w najbardziej dramatycznych dla niego chwilach.
2. Romans Zenona z Justyną – wątek, który towarzyszy równolegle związkowi Zenona i Elżbiety. Wakacyjny romans z Justyną, który Zenon traktował tylko jako „przygodę”, niestety pozostawił trwałe piętno nie tylko na jego psychice, ale również na psychice jego najbliższych. Pojawia się tutaj problem mezaliansu. Romans ten wpłynął destrukcyjnie na oboje bohaterów.
3. Kariera Zenona Ziembiewicza – zaczęła się przypadkowo, bowiem jako młody student potrzebował pieniędzy, aby ukończyć ostatni rok nauki w Paryżu. Zaliczkę, którą wręczył mu Czechliński, Zenon musiał odpracować, przyjmując stanowisko jednego z redaktorów w „Niwie”. Dalsza kariera potoczyła się lawinowo – funkcja redaktora naczelnego, znajomości z włodarzami miasta, stanowisko prezydenta. We wszystkim, co robił Ziembiewicz, brakowało jego własnych decyzji i własnego zdania. Zaprzedał młodzieńcze ideały i nie miał odwagi żyć własnym życiem. Wszystkie jego marzenia legły w gruzach. Nie potrafił brać odpowiedzialności za swoje decyzje, dlatego poniósł życiową porażkę.