• zabawa słowem, humor, satyra;
• mieszanie wątków realistycznego i fantastycznego- świta Wolanda wprowadza błazenadę i drwinę do Moskwy, postaci nierealne górują w rzeczywistości prawdziwej; diabełki rozbijają schematy i czynią zamieszanie w świecie moskiewskiej arystokracji, przewracają miasto do góry nogami; dochodzi do absurdalnych sytuacji: Wyzywam na pojedynek- wydzierał się kot przelatując nad głowami ludzi na rozhuśtanym żyrandolu…
• zachowanie porządku fantastycznego w konstrukcji utworu, brak logiki przyczynowo-skutkowej, wydarzenia skonstruowane SA w porządku magicznym;
• przerysowanie opisu wydarzeń- scena w teatrze obrazująca zmianę odzieży przez kobiety;
• parodia stylu i tradycji- parodia romantycznej powieści grozy, np. bal u Wolanda.