Franz Kafka to jeden z największych pisarzy XX wieku, czołowy nowator prozy światowej okresu dwudziestolecia międzywojennego. Cała twórczość pisarza jest osnuta nutką tajemnicy, a poszczególne dzieła powoli odkrywają świat, który był mu bliski. Urodził się on 3 VII 1883 roku w Pradze, a zmarł 3 VI 1924 roku w sanatorium w Kierling. Na jego osobowość ogromny wpływ miał ojciec – bogaty kupiec żydowski. Stawiał mu on bardzo wysokie wymagania. W domu przyszłego pisarza rozmawiano po niemiecku, czeskiego i hebrajskiego nauczył się on dopiero w wieku dojrzałym. Po ukończeniu Staromiejskiego Gimnazjum w Pradze Franz studiował prawo i filologię germańską. W trakcie pobytu w gimnazjum miał kłopoty z matematyką i mnóstwo kompleksów. Pisał: „chodziłem zgarbiony, z wykrzywionymi łopatkami, zakłopotanymi rękami, bałem się luster, gdyż ukazywały mnie w nieuniknionej, jak sądziłem, brzydocie”. Wybór prawa był dla niego „najmniejszym złem”. Wtedy też podjął pierwsze próby literackie. Po skończeniu studiów i uzyskaniu tytułu doktora praw, pisarz odbył praktykę sądową i rozpoczął pracę w firmie ubezpieczeniowej. „Był powszechnie lubiany, nie miał w ogóle wrogów. Wyróżniał się wzorową obowiązkowością, pracę jego ceniono wysoko”. Pracował i pisał. Dużo również czytał i lubił rozmawiać o literaturze. Ważnymi lekturami w jego życiu była Biblia, Goethe, Kleist, Gogol, Flaubert, Dostojewski, Hesse i Tomasz Mann. W 1917 roku przeżył krwotok płucny. Dużo czasu spędzał w uzdrowiskach i sanatoriach. Przez chorobę zrezygnował z pracy. Dwukrotnie zerwał zaręczyny z Felicją Bauer. Zadebiutował w 1908 roku w piśmie Hyperion cyklem miniatur „Rozważanie”. Od marca 1910 roku do 12 czerwca 1912 roku pisał „Dziennik”. W 1912 roku rozpoczął pracę nad powieścią „Ameryka”. Napisał w jedną noc opowiadanie „Wyrok”, które zadedykował Felicji Bauer. W następnych latach kontynuował pracę nad „Ameryką”, „Procesem” i cyklem „Lekarz wiejski”. W 1916 roku wydał powieść „Wyrok”. W 1919 „Kolonię karną” i ”Lekarza wiejskiego”. Przed jego śmiercią ukazało się opowiadanie „Głodomór”, a po śmierci, w latach 1925-1927 wydano „Proces”, „Zamek” i „Amerykę”. W 1954 roku wydano „Dzienniki” .
W jego życiu bardzo ważną rolę wywarły dwie kobiety, a mianowicie: Milena Jesenska – czeska pisarka, do której pisał listy i Dorota Dymant – ostatnia miłość Kafki. Mit o Kafce tworzą przeróżne, często sprzeczne ze sobą elementy. Wielu wydaje się, że jest on postacią tajemniczą, zamgloną i nieuchwytną. Krąży wokół niego legenda literacka mówiąca, że pisał swoje dzieła tylko w nocy w atmosferze mroku. Jego biografowie uważają, że pisarz przez całe życie był samotny, wyobcowany i miał trudności z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Żył w zamkniętym świecie, do którego wdzierał się jego ojciec. Jego ostatnia wola była frapująca. Pisarz dotknięty gruźlicą i świadomy tego, że niedługo umrze, przekazał wszystkie swoje rękopisy i rysunki najlepszemu przyjacielowi – Maxowi Brodowi – z zakazem ich publikacji. Nie chciał, by jego dzieła zostały wydane, ponieważ miał poczucie własnej niedoskonałości twórczej i sądził, że jego historie wywołają jedynie śmiech i politowanie. Z listów, jakie pozostawił wynika, że nie zrealizował on swoich ambicji, zarówno jeśli chodzi o sławę literacką, jak i miłość oraz ojczyznę. Trudno określić, co jest prawdą, a co nią nie jest. Z pewnością jednak Franz Kafka był wielkim pisarzem, który pozostawił po sobie niezwykle wartościowe dzieła.
Dodano: Marzec 3, 2010
