Dramatopisarz, filozof, prozaik, malarz, teoretyk sztuki ( 1885- 1939). Syn Stanisława Witkiewicza, malarza i krytyka sztuki. Wychowywał się w Zakopanem wśród grona artystów i intelektualistów. Jego matką chrzestna była Helena Modrzejewska. W domu Witkiewiczów często pojawiali się H. Sienkiewicz i S. Żeromski. Przyjaźnił się z T. Micińskim, K. Szymanowskim, L. Chwistkiem, B. Malinowskim (wspólna podróż do Australii). Po wybuchu I wojny światowej wstąpił w szeregi armii rosyjskiej i wziął udział w walkach zbrojnych. Doświadczenia zdobyte podczas rewolucji rosyjskiej miały bezpośredni wpływ na katastroficzny pogląd na świat artysty. W 1918r. powrócił do Polski. Zajął się malarstwem, które wkrótce rzucił na rzecz literatury. Uważany przez współczesnych mu za ekscentryka i grafomana, stworzył oryginalną koncepcję filozoficzno- estetyczną, której centralnym pojęciem była Tajemnica Istnienia i powiązana z nią kategoria Czystej Formy. Witkiewicz odrzucał tradycję i wszystko, co się z nią wiązało. Propagował wyzbycie się w dramatach realistycznego sposobu kreowania rzeczywistości. Groteska, karykatura, brak realiów, deformacja światła, fantastyka, chwyty zaskoczenia to kategorie, którymi posługuje się artysta. Do najsłynniejszych dramatów Witkacego należą: Tumor Mózgowicz, Nowe Wyzwolenie, W małym dworku, Wariat i zakonnica, Matka, Szewcy, Oni, Kurka wodna Jan Maciej Karol Wścieklica. Swoje poglądy na temat sztuki i artysty głosił w tekstach: Nowe formy w malarstwie, Szkice estetyczne, Teatr. Wstęp do teorii czystej formy w teatrze. Jest autorem trzech powieści: Pożegnanie jesieni, Nienasycenie, Jedyne wyjście.
Dodano: Marzec 3, 2010
