Malarstwo
- Hans Baldung „Trzy etapy życia i śmierć” – obraz utrzymany w ciemnej kolorystyce, przedstawia dziecko, śmierć, kobiety oraz suche drzewo i ruiny budynków. Kostucha trzyma najstarszą kobietę pod rękę i odmierza jej czas za pomocą klepsydry dając wyraz przemijalności ludzkiego życia.
- Hans Baldung „Siedem okresów życia kobiety”
- Salvador Dali „Uporczywość pamięci” – dzieło ukazuje śpiące zegary, które spływają po gałęzi. Pierwszy z nich obchodzą mrówki, natomiast drugi wtapia się w ciało martwego ptaka. Zegar symbolem ulotności.
- Juan de Valdes Leal: "Alegoria marności świata"
- Gustav Klimt „Trzy okresy życia kobiety”
- Gustav Klimt „Życie i śmierć”
- Józef Simmler „Śmierć Barbary Radziwiłłówny”
- Jacek Malczewski „Śmierć Ellenai”
- Andrzej Wróblewski „Rozstrzelanie”
- Jacques-Louis David „Śmierć Marata”
- Andrzej Wróblewski „Szofer niebieski”
- Lucian Freud „Matka malarza” – portret starej kobiety, która czeka na śmierć
- Alfred Lenica „W poszukiwaniu straconego czasu”
- Giorgione „La Vecchia”
- Hieronim Bosch „Śmierć skąpca”
- Peter Claesz „Młodzieniec z czaszką”
- Antonio de Pereda „Sen Rycerza”
Film
- Marek Koterski „Dzień świra” - motyw przemijania jako ból istnienia. Historia dojrzałego nauczyciela, który nie czuje się spełniony. W swoim mniemaniu jest niedocenionym synem, nauczycielem i ojcem. Film jest swego rodzaju rozliczeniem z dotychczasowego życia głównego bohatera. Przedstawia egzystencjonalny problem przemijalności.
- Andrzej Kondratiuk „Wrzeciono czasu” – filmowiec Andrzej i aktorka Marynia przyjeżdżają do swojej daczy, po dziesięciu latach nieobecności. W ich życiu pojawia się kobieta, którą zaczyna fascynować się główny bohater, zaś jego żona staje się zazdrosna. Jest to opowieść o miłości i przemijaniu oraz o znikomości własnych działań.
- Edward Etler „Trzynaste piętro” – tragikomiczna historia przemijania życia i czasu. Przeżywa ją młody człowiek, który utknął w windzie przed trzynastym piętrem.
- Ingmar Bergman „Tam, gdzie rosną poziomki” – osiemdziesięcioletni profesor Borg jedzie z synową na obchody własnego jubileuszu naukowego. Podróż ta staje się dla niego drogą przez wspomnienia, refleksją nad życiem i ludźmi. W czasie jej trwania bohater uzmysławia sobie, że poprzez charakteryzującą go obojętność odgrodził się od innych. Wiedząc, że życie szybko przemija, jest kruche i ulotne, postanawia naprawić swoje błędy.
- Jacek Bławut „Jeszcze nie wieczór” - Do Domu Aktora Weterana przyjeżdża aktor Jerzy, któremu towarzyszą Małgorzata i Student. Jerzy jest człowiekiem bardzo dynamicznym i hałaśliwym, więc jego przyjazd burzy spokojne, codzienne życie pensjonariuszy. Jest to opowieść o miłości, przemijaniu i aktorach, którzy - mimo podeszłego wieku - jeszcze raz decydują się stanąć na scenie i zmierzyć się z własnymi słabościami.